ارائه نگرشی درباره استفاده از دارو برای درمان آرتریت پسوریاتیک ارائه نگرشی درباره استفاده از دارو برای درمان آرتریت پسوریاتیک دکتر محمد علی اخوت پور | فوق تخصص جراحی دست، ترمیمی و میکروسرجری

ارائه نگرشی درباره استفاده از دارو برای درمان آرتریت پسوریاتیک

چهارشنبه, 18 خرداد 1401 ساعت 07:02
این مورد را ارزیابی کنید
(2 رای‌ها)

علی‌رغم دستورالعمل‌های واضحی که در دستورالعمل‌های به‌روز شده توسط کالج آمریکایی روماتولوژی، بنیاد ملی پسوریازیس (ACR/NPF) در سال ۲۰۱۸ منتشر شده است، داده‌های محدودی در مورد استفاده از دارو در کارهای کلینیکی و ترجیحات دارویی بیمار برای درمان آرتریت پسوریاتیک (PSA) وجود دارد.

مطالعه جدید در نشست سالانه ACR برای درمان آرتریت پسوریاتیک

بر اساس مطالعه جدیدی که توسط محققان بیمارستان جراحی ویژه (HSS) در شهر نیویورک انجام شد و در نشست سالانه ACR ارائه شد، افزایش قابل توجهی در داروهای مهار کننده IL17 و مهار کننده فسفودی استراز 4 (anti-PDE4) مشاهده شده است.
این داروها از سال 2018 به عنوان درمان اولیه برای PsA استفاده می‌شوند که ممکن است نشان دهنده گنجاندن آنها به عنوان درمان اولیه بالقوه در دستورالعمل‌های ACR/NPF و همچنین اهمیتی است که بیماران به عوارض جانبی دارو می‌دهند.
با توجه به ترجیحات دارویی بیمار، ما دریافتیم که بیماران برای حفظ مفصل و عملکرد خود و همچنین ایمنی ارزش زیادی قائل هستند. ما می‌توانیم از این یافته‌ها برای کمک به خودمان در تنظیم درمان برای دستیابی به بهترین نتایج برای بیماران خود استفاده کنیم.

PsA یک بیماری بسیار ناهمگن با پنج الگوی مشخص از آرتریت است که می‌تواند درمان آن را چالش برانگیز کند. این بیماری با تعداد بی شماری از علائم اضافی مفصلی، از جمله پسوریازیس پوست، یووئیت، آنتزیت و همچنین بیماری‌های همراه مانند سندرم متابولیک و افسردگی همراه است.
محققین نظرسنجی‌هایی را برای بیماران در رجیستری HSS PsA ارسال کردند. میانگین سنی 137 شرکت کننده 60 سال و میانگین مدت علائم پوستی PsA، علائم مفصلی و میانگین سن تشخیص PsA توسط پزشک به ترتیب 19، 12 و 8 سال بود.
این نظرسنجی اطلاعاتی را در مورد ویژگی‌های فنوتیپی و ویژگی‌های ظاهری بیمار PsA، جمعیت‌شناسی، درمان اولیه و فعلی و ترجیحات دارویی ‌بدست آورد.
حوزه‌های ترجیحی شامل اثربخشی دارو برای بیماری‌های پوستی و مفصلی، زمان تا شروع اثربخشی، نحوه و دفعات تجویز، پوشش هزینه و بیمه، نیاز به نظارت آزمایشگاهی، نمایه عوارض جانبی، توانایی تأثیرگذاری بر عملکرد و توصیه‌های پزشکان، همتایان یا نهادهای تجاری بودند.

نتیجه مطالعه

محققان دریافتند که 62 درصد از بیماران ابتدا با داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) درمان شدند. رایج‌ترین داروهای تعدیل کننده ایمنی اولیه فاکتور ضد تومور نکروز (TNF)-α (35%)، متوترکسات (19%)، ضد PDE4 (12.4%)، سایر داروهای ضد روماتیسمی ترکیبی مرسوم تعدیل کننده بیماری (csDMARDs) بودند (11.7%)، anti-IL17 (5.1%) و anti-IL23 (2.9%). در تجویز نظرسنجی، رایج‌ترین درمان‌های تعدیل‌کننده ایمنی ضد TNF-α (30%)، پس از آن anti-IL17 (20.4%)، متوترکسات (10.2%)، anti-PDE4 (8.8%) و سایر csDMARDs (8.0%) بودند. مهارکننده‌های ژانوس کیناز (2.2%) و پروتئین مرتبط با لنفوسیت T ضد سیتوتوکسیک 4 (CTLA 4) (1.5%)، در حالی که 28% از بیماران تحت هیچ درمان تعدیل‌کننده ایمنی نبودند. پس از انتشار دستورالعمل‌های به‌روزرسانی‌شده ACR/NPF 2018 برای PsA، درصد قابل‌توجهی بالاتر از اولین داروهای بیماران ضد IL17 در مقایسه با سال 2018 یا قبل از آن بود (30٪ در مقابل 3.5٪ P<0.001). این الگو با داروهای ضد PDE4 نیز مشاهده شد (40% در مقابل 11.5% P<0.012).

ترجیحات دارویی که اکثر پاسخ دهندگان به نظر سنجی به عنوان بسیار مهم رتبه بندی کردند شامل پیشگیری از آسیب مفاصل (80٪)، توانایی انجام فعالیت‌های روزانه (71٪)، پیشگیری از درد (70٪)، توصیه روماتولوژیست (63٪) و عوارض جانبی دارو (62 درصد) بودند.

Lisa A. Mandl، MD، MPH، روماتولوژیست در HSS و یکی از نویسندگان تحقیق گفت: در HSS، درمان بیماران PsA بیشتری قبل از متوترکسات با ضد TNF شروع می‌شود. این احتمالاً نشان دهنده این واقعیت است که بسیاری از این بیماران بیماری محوری دارند که متوترکسات نمی‌تواند به طور مؤثر آن را درمان کند. بیماران مبتلا به PsA که اغلب جوان‌تر هستند، به ما می‌گویند که می‌خواهند با دارویی درمان شوند که آنها را فعال نگه می‌دارد. مهم است که هنگام تصمیم‌گیری درمانی در نظر بگیریم که کاهش درد تنها مسئله و نگرانی آنها نیست. داروهایی مانند NSAIDها که ممکن است برای تسکین درد مؤثر باشند، با اهداف بلندمدت بیمار همسو نیستند، زیرا این داروها عامل مؤثری در اصلاح بیماری نیستند.

دکتر شوارتزمن گفت که دستورالعمل‌های سال 2018 در مورد PsA از ACR/NPF از طیف وسیع‌تری از داروها به عنوان درمان اولیه پشتیبانی می‌کند. در حدود یک دهه گذشته، وسایل و تجهیزات درمانی ما به روشی باورنکردنی برای درمان این بیماری گسترش یافته است و شامل داروهایی با مکانیسم‌های اثر جدید است. او افزود که استفاده روزافزون از عوامل جدیدتر با مکانیسم‌های اثر جدید ممکن است نشان دهنده نیاز درمانی باشد که توسط داروهای سنتی برآورده نشده است.

محققان می‌گویند تحقیقات بیشتری روی 28 درصد از بیمارانی که هیچ گونه درمان تعدیل کننده ایمنی دریافت نمی‌کردند، مورد نیاز است. در صورت عدم درمان، PsA می‌تواند منجر به اختلال عملکرد، کیفیت پایین زندگی و عوارض و مرگ و میر قابل توجهی شود.

خواندن 133 دفعه

نظر دادن