چسبندگی عصب دست چیست؟ | عوارض +درمان با دارو، لیزر، ورزش و جراحی چسبندگی عصب دست چیست؟ | عوارض +درمان با دارو، لیزر، ورزش و جراحی دکتر محمد علی اخوت پور | فوق تخصص جراحی دست، ترمیمی و میکروسرجری

چسبندگی عصب دست چیست؟ | عوارض +درمان با دارو، لیزر، ورزش و جراحی

دوشنبه, 22 شهریور 1400 ساعت 14:21
این مورد را ارزیابی کنید
(2 رای‌ها)

آیا این مقاله برایتان مفید است؟

آیا از درد مچ دست رنج می برید؟ آیا درد مچ دست انجام فعالیت های روزانه را سخت کرده است؟ احتمالا درباره ی سندرم چسبندگی مچ دست چیزی شنیده اید. سندرم چسبندگی عصب مچ دست یک بیماری شایع در بسیاری از مردم است .شدت بیماری می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. مطالعه این مطلب به دانستن علت، علائم، تشخیص و درمان فشردگی عصب در دست ها کمک می کند.

علائم چسبندگی عصب دست

مشکلات مربوط به فشار عصب ممکن است هنگام خواب شدیدتر باشند، در ادامه به معرفی علائم و نشانه های چسبندگی عصب دست می پردازیم:

  1. بی حسی یا کاهش حس در ناحیه ای که عصب از آن عبور می کند.
  2. درد شدید، سوزش آور که ممکن است اطراف عصب هم رخ بدهد.
  3. احساس سوزن سوزن شدن، ضعف عضلانی در ناحیه آسیب دیده وجود دارد.
  4. احساس مکرر به خواب رفتن دست.

تشخیص چسبندگی عصب دست

پزشک متخصص ارتوپدی در مورد علائم بیمار سوال می کند و معاینه فیزیکی انجام می دهد. اگر پزشک مشکوک به فشار عصبی باشد، ممکن است تحت آزمایشات خاصی قرار بگیرید. این آزمایشات شامل موارد زیر هستند:

  1. الکترومیوگرافی (EMG)

    این آزمایش تکانه های عصبی الکتریکی و عملکرد ماهیچه ها و اعصاب را از طریق الکترودهایی که روی پوست قرار می گیرند می سنجد. در این روش تکانه های الکتریکی در سیگنال های عصبی را هنگامی که یک جریان کوچک از عصب عبور می کند اندازه گیری می کند و با استفاده از نتایج آزمایش می توان تشخیص داد که عصب آسیب دیده است یا خیر.
  2. تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)

    این آزمایش از یک میدان مغناطیسی قوی و امواج رادیویی برای ایجاد تصویر دقیق از بدن بیمار در چندین بعد استفاده می کند. در صورت مشکوک به فشردگی ریشه عصب از این آزمایش استفاده می شود.
  3. سونوگرافی

    سونوگرافی با کمک امواج صوتی با فرکانس بالا تصاویری از ساختار های درونی بدن تهیه می کند. برای تشخیص سندرم های فشرده سازی عصب مانند سندرم تونل کارپال مفید است.

روش های درمان چسبندگی عصب دست

درمان چسبندگی عصب دست به با استفاده از روش های جراحی و غیر جراحی انجام می شود. این درمان ها شامل موارد زیر می باشند:

  1. درمان های اولیه

    اقدامات اولیه جهت درمان چسبندگی عصب شامل موارد زیر می باشد:
    • بیشترین توصیه برای درمان عصب فشرده، استراحت دادن به ناحیه آسیب دیده است.
    • متخصص ارتوپدی از بیمار می خواهد هرگونه فعالیتی که باعث ایجاد یا تشدید فشرده سازی عصب می شود را متوقف کند.
    • بسته به محل عصب فشرده شده، ممکن است برای بی حرکت نگه داشتن ناحیه به آتل یا بریس نیاز داشته باشید.
    • اگر سندرم تونل کارپال مچ دست دارید، پزشک ممکن است استفاده از آتل در طول روز و شب را توصیه کند، زیرا مچ دست در حین خواب خم می شود و کشیده می شود.
  2. فیزیوتراپی

    فیزیوتراپیست می تواند تمریناتی را به شما آموزش دهد که ماهیچه های ناحیه آسیب دیده را تقویت و کشش می دهد تا فشار بر عصب کاهش یابد. همچنین ممکن است تغییراتی را در فعالیت هایی که باعث تشدید درد عصب می شوند پیشنهاد کند. این روش ها عبارتند از:
    1. طب سوزنی

      طب سوزنی یک روش درمانی نوین است که توسط متخصص طب فیزیکی برای کاهش یا بهبود علائم درد انجام می شود. این تکنیک کاربردهای مفید بسیاری دارد، از درگیری بافت نرم گرفته تا تحریک عصبی. در این روش از سوزن هایی برای سوراخ کردن سطح پوست و تحریک مناطق درد جهت درمان آن استفاده می کنند.
    2. منوال تراپی

      منوال تراپی روش درمانی دستی است که در آن با استفاده از حرکاتی شامل پیچاندن، کشیدن و فشار دادن استخوان ها و مفاصل به قرار گرفتن آن ها در موقعیت مناسب کمک می کند. این روش همچنین به افزایش اکسیژن رسانی به بافت ها کمک می کند و سرعت بهبود التهاب و درد را افزایش می دهد.
    3. اولتراسوند تراپی

      اولتراسوند تراپی درمانی دستی است که توسط درمانگران فیزیوتراپی یا کاردرمانی برای تسکین درد و بهبود بافت ها استفاده می شود. تکنیک های رایج آن شامل ماساژ، کشش، دامنه حرکتی منفعل می باشند.
    4. مگنت تراپی

      مگنت تراپی یک روش شبه علمی جایگزین پزشکی است که شامل میدان مغناطیسی استاتیک ضعیف تولید شده توسط آهنربا است که باعث بهبود تورم و التهاب در محل تحت درمان می شود و به ترمیم بافت عصبی آن ناحیه کمک می کند.
    5. لیزر درمانی

      لیزر درمانی یک تکنیک غیر تهاجمی است که از نور برای افزایش بهبود سلولی و کاهش التهاب استفاده می کند. این روش اثر عمیق تر و هدفمندتری را ارائه می دهد که باعث کاهش درد و افزایش دامنه طبیعی حرکت در ناحیه آسیب دیده می شود.
  3. داروها

    • داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن سدیم، می توانند به تسکین درد کمک کنند.
    • تزریق کورتیکواستروئیدها، می تواند به کاهش درد و التهاب کمک کند.
  4. تزریق درمانی

    تزریق موضعی مواد مختلف به عنوان یک درمان محافظه کارانه قابل قبول در موارد غیر شدید استفاده می شود. در ادامه به برخی از انواع تزریق اشاره می کنیم:
    1. تزریق استروئید

      یکی دیگر از گزینه های درمانی، تزریق استروئید است. تزریق استروئید در تونل کارپ انجام می شود تا به طور موقت درد ناشی از سندرم تونل کارپ را تسکین دهد. تزریقات به منظور کاهش فشار عصب میانی است که باعث درد و ورم تاندون می شود.
    2. اوزون تراپی

      اوزون تراپی روشی است که در آن با تزریق اوزون به محل آسیب دیده باعث افزایش اکسیژن رسانی در آن محل و بهبود درد و تورم می شود.
    3. پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)

      در درمان پلاسمایی غنی از پلاکت (PRP) از تزریق پلاکت های خود بیمار برای تسریع بهبود تاندون ها، رباط ها، ماهیچه ها و مفاصل آسیب دیده استفاده می شود.
  5. عمل جراحی

    اگر عصب فشرده شده بعد از چند هفته تا چند ماه با درمان های محافظه کار بهبود نیابد، پزشک ممکن است جراحی را برای برداشتن فشار از روی عصب توصیه کند .نوع جراحی بسته به محل عصب تحت فشار متفاوت است .جراحی ممکن است مستلزم برداشتن خارهای استخوانی یا قسمتی از رباط مچ دست جهت افزایش فضای اطراف عصب در مچ دست، می باشد.

علل چسبندگی عصب دست

اگر عصب فقط برای مدت کوتاهی فشرده شود، معمولاً هیچ آسیب دائمی وجود نخواهد داشت. پس از کاهش فشار، عملکرد عصب به حالت عادی برمی گردد. با این حال در صورت ادامه فشار، درد مزمن و آسیب دائمی عصب می تواند رخ دهد. در ادامه به برخی از علل چسبندگی عصب دست اشاره می کنیم:

  1. چسبندگی عصب، هنگامی ایجاد می شود که فشار بیش از حد توسط بافت های اطراف به عصب وارد شود. در برخی موارد این بافت ممکن است استخوان، غضروف، ماهیچه ها یا تاندون ها باشند.
  2. در مورد سندرم تونل کارپال، بافت های مختلفی ممکن است در فشرده سازی عصب مدین تونل کارپ نقش داشته باشند، این بافت ها شامل موارد زیر هستند:
    • غلاف های تاندونی متورم در داخل تونل
    • بزرگ شدن استخوان که تونل را تنگ می کند.
    • رباط ضخیم شده و تحلیل رفته.
  3. گاهی اوقات ممکن است برخی شرایط باعث شوند بافت به عصب فشار وارد کند، این شرایط عبارتند از:
    • صدمه

      بروز تصادفات و صدمات ناگهانی ممکن است منجر به آسیب به عصب شوند.
    • روماتیسم مفصلی، آرتریت روماتوئید یا آرتروز مچ دست

      التهاب ناشی از بیماری های آرتروز می تواند اعصاب را به خصوص در مفاصل فشرده کند.
    • فشار ناشی از فعالیت های ورزشی و کارهای تکراری

      مشاغل یا فعالیت هایی که به حرکات مکرر دست، مچ یا شانه نیاز دارند، مانند کار در خط مونتاژ، احتمال فشار آوردن به عصب را افزایش می دهند.
    • چاقی

      چاقی باعث افزایش فشار به اعصاب می شود.
    • تومور های خوش خیم

      وجود ضایعاتی مانند لیپوم، فیبروم، کیست گانگلیون و هماتوم در فشار به عصب نقش دارند.
    • حالت های التهابی مزمن

      بروز التهاب های مزمن و طولانی مدت می توانند به عصب فشار وارد کنند.
    • دیابت

      افراد مبتلا به دیابت بیشتر در معرض فشردگی عصب هستند.
    • کم کاری تیروئید

      افراد مبتلا به بیماری تیروئید در معرض خطر بیشتری از ابتلا به سندرم تونل کارپ قرار دارند.
    • بارداری

      افزایش وزن مرتبط با بارداری می تواند مسیرهای عصبی را متورم کرده و اعصاب را تحت فشار قرار دهد.
    • استراحت طولانی مدت در رختخواب

      دراز کشیدن طولانی مدت می تواند خطر فشردگی عصب را افزایش دهد.
    • شکل استخوان های دست

      ناهنجاری های آناتومیکی و شکل استخوان های دست می توانند در بروز چسبندگی مچ دست تاثیر داشته باشند.
    • جنسیت

      زنان بیشتر در معرض ابتلا به سندرم تونل کارپ مچ دست هستند که احتمالاً به دلیل داشتن تونل کارپ کوچکتر می باشد.
    • خار استخوان

      ضربه یا وضعیتی که باعث ضخیم شدن استخوان می شود مانند آرتروز می تواند باعث خار استخوان شود. خار استخوان می تواند فضایی را که اعصاب در آن قرار دارند، تنگ کرده و باعث فشار بر روی عصب شوند.

ورزش برای درمان چسبندگی عصب دست

با استفاده از تمرینات زیر می توانید به افزایش قدرت مچ دست و بهبود درد آن کمک کنید:

  1. تمرین اول

    • دست خود را مشت کنید.
    • انگشتان خود را به سمت بالا بکشید تا به سمت سقف حرکت کنند، مثل اینکه به کسی بگویید بایستد.
    • 5-10 بار تکرار کنید.
  2. تمرین دوم

    • یکی یکی نوک هر انگشت را به نوک انگشت شست خود لمس کنید تا به شکل O در آید.
    • چند بار تکرار کنید.
  3. تمرین سوم

    • آرنج و بازوی خود را روی میز بگذارید و اجازه دهید مچ دستتان از طرف دیگر میز خارج بماند و کف دستتان رو به بالا باشد.
    • دستتان را به سمت خود خم کنید تا انگشتان شما به سمت سقف باشد.
    • 5 ثانیه نگه دارید.
    • به حالت مستقیم و خنثی برگردید.
    • دست خود را به سمت پایین خم کنید تا جهت انگشتانتان به سمت پایین قرار بگیرد.
    • 5 ثانیه نگه دارید.
    • به حالت مستقیم و خنثی برگردید.
    • 10 بار تکرار کنید.
    • حداکثر 3 بار در روز
  4. تمرین چهارم

    • دست خود را مستقیم در مقابل خود نگه دارید، مچ دست و دست خود را صاف و کف دست را به سمت پایین نگه دارید.
    • مچ دست خود را به سمت پایین خم کنید تا انگشتان شما به سمت زمین باشد.
    • از دست دیگر خود برای افزایش کشش استفاده کنید و انگشتان را به آرامی به سمت بدن خود بکشید.
    • 15 تا 30 ثانیه نگه دارید.
    • دوباره مچ دست را به حالت راست و خنثی برگردانید و کف دست رو به پایین باشد.
    • مچ دست خود را به سمت بالا خم کنید تا نوک انگشتان به سمت سقف قرار بگیرند.
    • با دست دیگر خود به آرامی انگشتانتان را به سمت خود بکشید.
    • 10 بار تکرار کنید.
    • حداکثر سه بار در طول روز
  5. تمرین پنجم

    • با آرنج خم شده، مچ را صاف و انگشتان خود را کنار هم و به سمت سقف نشانه رفته و شست خود را شل کنید.
    • انگشتان خود را به سمت داخل بچرخانید، به طوری که همه آن ها در ناحیه مفصل میانی خم شده و نوک انگشتان در بالای کف دست لمس شوند.
    • انگشتانتان را صاف کنید تا با دست خود شکل L ایجاد کنید.
    • انگشتان خود را مستقیماً به سمت پایین بکشید تا نوک انگشتان دست شما را لمس کند.
    • انگشتان خود را در یک مشت معمولی جمع کنید.
    • 10 بار تکرار کنید.
    • این کار را دو تا سه بار در روز انجام دهید.
  6. تمرین ششم

    • آرنج خود را خم کرده و دست خود را مشت کنید.
    • انگشتانتان را به سمت بیرون صاف کنید تا همه ی آن ها به سمت بالا، مچ دست خنثی و انگشت شست جمع شده و به سمت بالا باشد.
    • مچ دست را خم کنید تا نوک انگشتان رو به بیرون باشد، انگشت شست همچنان نزدیک سایر انگشتان قرار بگیرد.
    • انگشت شست خود را به سمت بیرون بکشید.
    • این موقعیت را حفظ کنید اما ساعد را از خود دور کنید.
    • با دست دیگر انگشت شست خود را به آرامی به سمت پایین بکشید تا کمی کشیده شود. این کار را فقط چند ثانیه انجام دهید.
    • سه تا پنج بار تکرار کنید.
    • این کار را دو تا سه بار در روز انجام دهید.
  7. تمرین هفتم

    • پشت یک میز بنشینید.
    • ساعد، مچ دست و دست خود را روی میز بگذارید و کف دست را به سمت پایین نگه دارید.
    • دست دیگر خود را با زاویه 90 درجه روی مچ دست قرار دهید به حالتی که دستان شما به صورت علامت مثبت روی هم قرار بگیرند.
    • سعی کنید دست پایینی را به سمت بالا ببرید، اما با دست بالا مقاومت کنید. طوری که کشش را در عضلات ساعد خود احساس خواهید کرد.
    • چند بار در روز تکرار کنید.
  8. تمرین هشتم

    • برای انجام این تمرین بنشینید یا بایستید.
    • یک وزنه ی یک کیلویی یا یک قوطی لوبیا بگیرید.
    • در حالی که آرنج های خود را در کنار بدن قرار داده اید، ساعد خود را بالا بیاورید تا بازوی شما به شکل L درآید. ساعد باید موازی زمین باشد.
    • کف دست را با وزنه رو به پایین قرار دهید.
    • مچ دست خود را خم کنید.
    • به حالت مستقیم و خنثی برگردید.
    • 10 بار تکرار کنید.
    • حداکثر 3 بار در روز
  9. تمرین نهم

    • یک توپ نرم کوچک را فشار دهید.
    • 5 ثانیه نگه دارید.
    • 10 بار تکرار کنید.
    • حداکثر 3 بار در روز

پیشگیری از چسبندگی عصب دست

اقدامات زیر می توانند به پیشگیری از فشار بر روی عصب کمک کنند:

  • به مدت طولانی دست خود را در وضعیت ثابت نگه ندارید.
  • تمرینات قدرتی و انعطاف پذیری را در برنامه ورزشی خود قرار دهید.
  • انجام فعالیت های تکراری را محدود کرده و استراحت های مکرر داشته باشید. از اضافه وزن پیشگیری کنید.

زمان مراجعه به پزشک

اگر علائم و نشانه های فشار عصب چند روز طول بکشد و به اقدامات مراقبت از خود مانند استراحت و مسکن های بدون نسخه پاسخ ندهد، به متخصص ارتوپدی مراجعه کنید.

سوالات متداول

  1. آیا چسبندگی عصب دست موجب مورمور شدن انگشتان می گردد؟

    چسبندگی مچ دست سبب احساس مور مور شدن، بی حسی و ضعف در انگشتان می شود.
خواندن 19 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « اپیتلیوئید سارکوم علل درد آرنج »

نظر دادن