سندرم تونل کوبیتال سندرم تونل کوبیتال دکتر محمد علی اخوت پور

سندرم تونل کوبیتال

سه شنبه, 23 شهریور 1400 ساعت 12:58
این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)

آیا این مطلب برایتان مفید است؟

آیا دچار درد در ناحیه آرنج دست خود شده اید؟ دلیل آن می تواند بیماری ها و مشکلات متعددی باشد که یکی از آن ها سندرم تونل کوبیتال است؟ این سندرم چیست و علل و نشانه های بروز آن کدام اند؟ چه افرادی در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند؟
روش های درمانی آن چیست؟ آیا می توان راهکار هایی برای جلوگیری از آن ارائه داد؟
در این مقاله با ما همراه باشید تا اطلاعات مفیدی در این باره به دست بیاورید.

سندرم تونل کوبیتال چیست؟

سندرم تونل کوبیتال دومین فشرده سازی شایع عصبی است که در آرنج اتفاق می افتد. (سندرم تونل کارپ شایع ترین است.) فشار ایجاد شده توسط آن می تواند باعث ناراحتی و درد شده و ممکن است منجر به از دست دادن عملکرد دست گردد.
سندرم تونل کوبیتال در اثر فشردگی عصب اولنار هنگام عبور از زیر برجستگی استخوانی (اپیکوندیل داخلی) در قسمت داخلی آرنج ایجاد می شود. در این ناحیه، عصب نسبتاً محافظت نشده است و می تواند بین استخوان و پوست در تونلی به نام تونل مکعبی محبوس گردد.

چه افرادی بیشتر در معرض سندرم تونل کوبیتال قرار دارند؟

این عارضه ممکن است برای هر کسی رخ دهد، زیرا گاهی اوقات نمی توان از بروز حادثه جلوگیری کرد، با این وجود افراد زیر در معرض ابتلا به آن قرار دارند:

  • این سندرم عموماً مردان را بیشتر از زنان تحت تأثیر قرار می دهد.
  • افرادی که بیش از اندازه به هر دلیلی به آرنج خود تکیه می دهند. (مانند استفاده از وسایلی مانند مته در محل کار، صحبت با تلفن، انجام کار با کامپیوتر، نقاشی یا نواختن ساز)
  • افرادی که به آرتروز و یا خار استخوان مبتلا هستند.
  • افرادی که دچار شکستگی های قبلی در آرنج خود می باشند.
  • افرادی که در نزدیکی مفصل آرنج خود دارای کیست هستند.

علائم سندرم تونل کوبیتال

این عارضه معمولاً با بی حسی و یا سوزن سوزن شدن یا سوزش در قسمت داخلی ساعد شروع می شود و به سمت پایین امتداد می یابد. علائم معمول عبارتند از:

  • درد متناوب، بی حسی و سوزن سوزن شدن که با خم شدن مداوم آرنج ایجاد می شود.
  • حساسیت در قسمت داخلی آرنج که عصب به سطح نزدیک است.
  • مشکل در گرفتن و نگه داشتن اشیاء
  • ضعف عضلات ماهیچه های کوچک دست
  • تغییر شکل دست که در آن انگشتان کوچک و حلقه به داخل خم می شوند.
  • بی حسی و سوزن سوزن شدن در شب

تشخیص سندرم تونل کوبیتال

این عارضه را می توان توسط فیزیوتراپیست یا متخصص ارتوپدی تشخیص داد. ایشان معمولاً یک ارزیابی جامع انجام می دهند که باید شامل ارزیابی گردن شما باشد تا فشردگی عصبی که از گردن شروع می شود را رد کند. برای تأیید فشردگی عصب اولنار در آرنج، ممکن است از آزمایشات و معاینه زیر استفاده شود:

  1. معاینه فیزیکی

    در این معاینه از روش های زیر کمک گرفته می شود:
    • مشاهده و بازرسی آرنج و ساعد

      لمس و حرکت دادن بازو در ناحیه عصب برای تعیین رابطه آن با آرنج و ثبات آن در شیار پشت آرنج که عصب در آن حرکت می کند، در این مشاهده بررسی می گردد.
    • ارزیابی انعطاف پذیری عصب اولنار

      یک معاینه حسی که شامل لمس سبک، آزمایش توانایی تشخیص بین محرک تیز یا کسل کننده و توانایی تشخیص 1 امتیاز از 2 امتیاز (تمایز 2 نقطه ای) است.
    • ضربه زدن به عصب در آرنج (تست علامت حلقه)

    • بررسی قدرت ماهیچه های خاص دست

    • بررسی قابلیت چنگ زدن
  2. الکترومیوگرافی (EMG)

    این آزمایش توانایی عصب را در هدایت سیگنال ها در طول آن ارزیابی می کند و می تواند محل دقیق فشرده سازی را تعیین کرده و میزان فشرده سازی را تخمین بزند.
  3. سونوگرافی

    سونوگرافی عصبی با وضوح بالا تغییرات در اندازه و موقعیت عصب اولنار در آرنج و همچنین تغییراتی در اکو بافت عصب را نشان می دهد.
  4. نوروگرافی رزونانس مغناطیسی (MRN)

    در این روش تغییرات ساختاری عصب اولنار و محیط آن نشان داده می شود.
  5. اشعه ایکس

    از اشعه ایکس می توان برای بررسی تغییرات دژنراتیو ستون فقرات و آرنج گردن و همچنین فشرده سازی استخوان از خارها یا شکستگی های قبلی استفاده کرد.

روش های درمان سندرم تونل کوبیتال

در ادامه شما را با روش های درمان این عارضه آشنا خواهیم کرد:

درمان های خانگی

چندین درمان خانگی ممکن است علائم این بیماری را تسکین دهند.

  1. اجتناب از برخی فعالیت ها

    در ابتدا، ساده ترین راه برای رهایی از سندرم تونل حفره ای اجتناب از اقداماتی است که علائم را تحریک می کند، مانند:
    • خوابیدن با آرنج خم
    • نگه داشتن تلفن به مدت طولانی
    • تایپ کردن برای مدت طولانی
    • نگه داشتن تبلت و یا یک کتاب در مدت زمانی طولانی
    • نشستن طولانی مدت با بازوها روی یک زیر بغل
    • تکیه بر آرنج
    • رانندگی طولانی مدت
  2. استراحت

    در صورت امکان به بازو و آرنج استراحت دهید. ساعد آسیب دیده را با یک پد مانند پارچه، حوله یا بالش بپیچانید یا شب ها آرنج خود را بچرخانید تا از خم شدن آرنج جلوگیری شود. از پوشیدن لباس یا وسایل ورزشی که آرنج را فشرده یا محدود می کند، خودداری کنید.
  3. کمپرس یخ

    چند بار در روز کمپرس یخ پیچیده در پارچه یا حوله را به مدت 10 تا 15 دقیقه روی محل مورد نظر قرار دهید.
  4. دارو ها

    از داروهای ضد التهابی بدون نسخه (OTC) مانند آسپرین و سایر داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی یا NSAIDs استفاده کنید.

درمان های پزشکی

در ادامه با درمان های پزشکی این عارضه آشنا می شوید:

  1. آتل

    در اغلب موارد، پزشک آتل یا بریس آرنجی برای افراد در شب تجویز می کند. مهاربندی محکم شبانه بازو برای نگه داشتن آن در وضعیت ثابت،، می تواند تاثیر به سزایی در کاهش درد و بهبود علائم ناشی از این سندرم داشته باشد.
  2. فیزیوتراپی

    بسیاری از موارد سندرم تونل کوبیتال خفیف تا متوسط را می توان بدون جراحی درمان کرد. در فیزیوتراپی فعالیت هایی که باعث بروز علائم شما می شوند، تعیین می گردند. توصیه هایی که در این مرحله وجود دارد این است که برای مدتی از این فعالیت ها اجتناب کنید. به یاد داشته باشید که عصب، تحریک شده و گاهی متورم می شود. در ادامه از موارد زیر کمک گرفته می شود:
    • تمرینات دامنه حرکتی

      تمرینات خاصی به شما داده می شود تا به بازگرداندن طول کامل عضلات بازو که به دلیل قرار گرفتن در حالت محافظ کوتاه شده اند، کمک کند و طول طبیعی عضلات بدون تغییر را حفظ کند.
    • تمرینات تقویت عضلات

      بهبود قدرت در عضلات اطراف می تواند به کاهش درد و بهبود توانایی عملکردی کمک کند.
    • تمرینات سر خوردن اعصاب

      اعصاب مانند عضلات یا مفاصل قابلیت کشش دارند. بافت عصبی قوی ترین، طولانی ترین بافت بدن و حساس ترین به کشش است. در سندرم تونل حفره ای، عصب می تواند سفت یا گرفتار شود. این تمرینات یک وسیله موثر برای تقویت جریان خون در عصب اولنار و کشش ملایم آن است.
    • آموزش ارگونومیک

      فیزیوتراپیست شما روش هایی را برای جلوگیری از موقعیت ها و حالت هایی که باعث فشار یا کشش طولانی مدت بر روی عصب اولنار می شود به شما آموزش می دهد. ممکن است لازم باشد نحوه کار و فعالیت های مراقبت از خود را برای جلوگیری از تحریک عصبی بیشتر بیاموزید.
  3. جراحی

    اگر علائم شدید، مزمن هستند یا به سایر روش های درمانی پاسخ نمی دهند، ممکن است جراحی لازم باشد .پزشکان ممکن است جراحی را برای افرادی که به دلیل سندرم تونل کوبیتال دچار ضعف در دست خود می شوند، توصیه کنند.
    در حین جراحی، جراح عصب اولنار تحریک شده، فشرده یا کشیده را در معرض دید قرار می دهد و یا آن را رها می کند، حرکت می دهد یا قسمتی از آن را برمی دارد.
    بهبود کامل سندرم تونل حفره ای ممکن است هفته ها تا ماه ها طول بکشد و اکثر افراد پس از آن به فیزیوتراپی نیاز دارند.
    در موارد شدید، ممکن است افراد حتی پس از جراحی علائم را تجربه کنند. با این حال، حدود 85 درصد از افرادی که فشرده سازی شدید عصبی دارند و به سایر گزینه های درمانی به خوبی پاسخ نمی دهند، ممکن است از این جراحی بهبودی کامل خود را به دست آورند. برخی از روش های جراحی این بیماری عبارتند از:
    • فشرده سازی

      این یک روش است که از طریق یک برش باز در امتداد داخل آرنج انجام می شود. ساختارهایی که بر روی عصب قرار دارند و در امتداد آرنج باز شده یا آزاد می گردند. چندین ساختار در این منطقه به دلیل ایجاد فشار بر روی عصب شناخته شده اند و همه آنها آزاد می شوند.
    • جابجایی

      در این روش، عصب کاملاً مانند روش فوق از حالت فشرده خارج می شود. یک گام دیگر این است که عصب به طور کامل از شیار خود برداشته شده و یک نقطه استراحت جدید برای عصب در بافت نرم درست جلوی آرنج ایجاد شود. این امر نیاز به یک برش کمی بزرگتر دارد و خطر بی ثباتی عصب را فقط با یک رفع فشار ساده کاهش می دهد. معمولاً تسکین بی حسی به سرعت پس از جراحی احساس می شود، اما بسته به میزان تحریک قبل از عمل، ممکن است ماه ها طول بکشد تا عصب عادی شود.

علل سندرم تونل کوبیتال

در بسیاری از موارد، علت این عارضه مشخص نیست، اما می توان موارد زیر را دلیلی بر ایجاد آن در نظر گرفت:

  1. حادثه

    این سندرم می تواند پس از یک حادثه آسیب زا مانند شکستگی آرنج رخ دهد یا به تدریج در طول زمان ایجاد شود.
  2. کشش طولانی مدت عصب

    سندرم تونل حفره ای اغلب ناشی از کشش طولانی مدت یا فشار بر عصب اولنار است. هنگامی که بازو برای مدت طولانی خم می شود، مانند نگه داشتن تلفن، عصب اولنار را در داخل آرنج کشیده و نیروی کششی ایجاد می کند که جریان خون به عصب را کاهش می دهد و ممکن است باعث تحریک عصب شود.
  3. فشار طولانی مدت روی عصب

    فشار طولانی مدت بر روی عصب ممکن است اتفاق بیفتد، به عنوان مثال، زمانی که آرنج و بازوی پایینی به میز تکیه داده و عصب اولنار به استخوان فشار داده شود، که ممکن است باعث احساس سوزن سوزن شدن، بی حسی، سوزش و یا درد در قسمت داخلی استخوان شود.
  4. آرتروز

    آرتروز، خار استخوان و شکستگی ها یا دررفتگی های قبلی آرنج نیز می توانند باعث این بیماری شوند.

تمرین درمانی های سرخوردن عصب

نمونه هایی از تمرینات سر خوردن عصب عبارتند از:

  1. تمرین 1

    • بازو را مستقیماً جلوتر از بدن با آرنج صاف شده، تا جایی که راحت است، دراز کنید و کف دست رو به بالا باشد.
    • انگشتان را به آرامی به سمت کف دست بچرخانید و سپس آن ها را از بدن دور کنید.
    • به آرامی آرنج را تا آنجا که راحت است خم کنید و سپس به آرامی به عقب بازگردید.
  2. تمرین 2

    • بازو را مستقیماً جلوتر از بدن با آرنج صاف شده، تا جایی که راحت است، دراز کنید و کف دست رو به بالا باشد.
    • به آرامی شروع به خم شدن آرنج به سمت بدن کنید و در همان زمان مچ دست را به آرامی به عقب، دور از بدن بچرخانید.
    • اگر مراحل 1 و 2 راحت هستند، سپس مچ دست را خم نگه دارید، آرنج را به آرامی تا آنجا که راحت است خم کنید، سپس به آرامی آن را رها کنید.
  3. تمرین 3

    • بایستید، بنشینید یا دراز بکشید و بازوی خود را مستقیماً در امتداد بدن با مشتی کمی محکم دراز کنید.
    • آرنج را به آرامی خم کنید، مشت را تا آنجا که راحت است به سمت بدن بیاورید و سپس به آرامی رها کنید.
    • با آرنج خم شده بایستید تا ساعد موازی بدن باشد.
    • به آرامی کف دست ها را به سمت بالا بچرخانید تا به سمت سقف و سپس به سمت پایین به سمت زمین بچرخید.

نکته: افراد هرگز نباید در حرکات یا تمرینات سندرم تونل کوبیتال موقعیت را حفظ کنند. با این حال، آنها می توانند سر خوردن عصب و طیف وسیعی از تمرینات حرکتی را برای این سندرم 2 تا 5 بار هر کدام چند بار در روز تکرار کنند.

آیا می توان از این آسیب جلوگیری کرد؟

اطلاعات کمی در مورد پیشگیری از این سندرم وجود دارد. این عارضه اغلب تشخیص داده نمی شود تا زمانی که علائم در حال حاضر وجود داشته باشند. با این حال، ممکن است برخی اقدامات احتیاطی کلی انجام شوند.

  • برخی محققان چاقی را با سندرم تونل حفره ای مرتبط دانسته اند. انتخاب شیوه زندگی سالم و کاهش وزن ممکن است از پیشرفت آن جلوگیری کند.
  • افرادی که در مشاغلی مستلزم نگه داشتن آرنج در حالت خم هستند، مانند برنامه نویسان کامپیوتر، باید برای انجام تغییرات موقعیتی مداوم برای از بین بردن استرس عصب اولنار تشویق شوند.
  • دیابت به عنوان یک عامل خطر شناخته شده است. افرادی که دچار آن هستند باید موارد زیادی را رعایت کنند.
  • آگاهی از چگونگی اجتناب از موقعیت ها و فعالیت هایی که می توانند باعث تحریک عصب اولنار شوند ممکن است از آسیب جلوگیری کند. اصلاح فعالیتهای روزمره مانند اجتناب از قرار دادن آرنج در حالت خمیده به مدت طولانی و عدم قرار دادن آرنج بر روی سطوح سخت می تواند کمک کننده باشد. در محل کار، یافتن راه هایی برای محدود کردن حرکات تکراری و استفاده از ابزارهای ارتعاشی (مانند مته ها) ممکن است خطر را کاهش دهد.

مراقبت های بعد از جراحی سندرم تونل کوبیتال

در صورتی که روش درمانی شما جراحی بود، باید بعد از آن اقدامات زیر را رعایت کنید:

  • پس از عمل جراحی، به اتاق ریکاوری می رسید که در آنجا داروی مسکن به شما داده می شود تا راحت باشید. تا زمان بهبودی کامل از بیهوشی در اتاق ریکاوری خواهید ماند. بازوی شما معمولاً در آتل قرار دارد.
  • برای جلوگیری از تهوع در روز اول یا بعد از عمل، باید رژیم غذایی خود را به آرامی از مایعات و سپس به وعده های غذایی معمولی پیش ببرید.
  • آتل تا اولین ویزیت بعد از عمل، معمولاً یک یا دو هفته پس از عمل در محل باقی می ماند.
  • دوش گرفتن ممکن است از روز دوم نیز شروع شود اما باید مراقب باشید که آتل خشک و خشک بماند. حداقل چهار هفته پس از عمل، غوطه وری (حمام یا شنا) آرنج رخ ندهد.
  • زمان بازگشت به کار تا حد زیادی به وظایف شغلی شما بستگی دارد. با جراح خود مشورت کنید.
  • داروهای خود را طبق دستور مصرف کنید. داروهای ضد درد مخدر مانند نورکو (هیدروکدون) یا اکسی کدون برای درد شدید استفاده می شوند. در صورت لزوم می توان آنها را هر چهار ساعت مصرف کرد. اکثر بیماران فقط در هفته اول به این داروها نیاز دارند. هنگامی که درد بهتر کنترل می شود ، می توانید تیلنول (استامینوفن) را هر چهار تا شش ساعت یکبار مصرف کنید، این مقدار نباید بیش از 3000 میلی گرم در یک روز باشد. این داروها را با غذا مصرف کنید. اگر در مصرف داروها مشکلی دارید، لطفاً آنها را فوراً متوقف کرده و به پزشک اطلاع دهید.

سوالات متداول

  1. چه زمانی باید با پزشک خود تماس بگیرم؟

    در صورت داشتن موارد زیر با پزشک خود تماس بگیرید:
    • درد یا مشکل در حرکت که بر فعالیتهای روزانه منظم شما تأثیر می گذارد.
    • درد با درمان بهتر نمی شود یا بدتر می شود.
    • بی حسی، سوزن سوزن شدن یا ضعف در بازو یا دست
  2. عوارض احتمالی جراحی سندرم تونل کوبیتال کدام اند؟

    بعد از عمل ممکن است تا با موارد زیر رو به رو شوید:
    • خون ریزی
    • عفونت علائم شایع عفونت شامل افزایش درد پس از جراحی، افزایش قرمزی در اطراف برش، تورم و تخلیه است.
    • عوارض بیهوشی
    • آسیب دائمی یا موقت عصب یا رگ خونی
    • شکست در تثبیت
    • نیاز به جراحی بیشتر
    • آسیب به سایر بافت ها یا شکستگی
    • از دست دادن اندام یا عملکرد
    • بی ثباتی مکرر هر چند غیر معمول است.
خواندن 20 دفعه

نظر دادن